8 (3)
مستم و میخانه پرستم…
۲۲ مرداد ۱۳۹۴
11831693_286390424864608_5997997161248158647_n
ساقیا
۲۳ مرداد ۱۳۹۴
نمایش همه

دوش پیری

486351_10200097744179677_1177062617_n

دوش پیری ز خرابات برون آمد مست
دست در دست جوانان و صراحی در دست
گفت عیبم مکن ای خواجه که ترسا به چه‌ئی
توبه‌ی من چو سر زلف چلیپا بشکست
هرکه کرد از در میخانه گشادی حاصل

486351_10200097744179677_1177062617_n
چون تواند دل سودا زده در تقوی بست
من اگر توبه شکستم مکن انکارم از آنک
خود پرستی نکند هر که بود باده پرست
گر بپیری هدف ناوک خلقی گشتم
چه توان کرد که تیر خردم رفت از شست
مستم آندم که بمیرم بسر خاک برید
تا سر از خاک بر آرم به قیامت سرمست

76126_(594x600)
کس ازین قید بتدبیر نرفتست برون
زانکه از چنبر تقدیر نمی‌شاید جست
مست و مدهوش برندش ز لحد بر عرصات
هر که شد هم قدح باده گساران الست
جان فشانان که چو شمع از سر سر برخیزند
یکنفس بی می نوشین نتوانند نشست
همچو ابروی بتان صید کند خاطر خلق
آنکه نشکیبدش ازصحبت مستان پیوست
گر شود بزمگه ت عالم بالا خواجو
تو مپندار که بالاتر ازین کاری هست
خواجو کرمانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *